Dlaczego przestałam biegać, a zaczęłam celebrować?
Nauka mówi jasno: nasz mózg w trybie wielozadaniowości jest jak przegrzany procesor. Badania z Harvardu potwierdzają, że nawet najmniejszy, symboliczny rytuał obniża poziom kortyzolu. Dla mnie to była rewolucja. Zrozumiałam, że te kilka minut spokoju to nie jest strata czasu, to serwis techniczny mojego mózgu, dzięki któremu nie wybucham, gdy po raz dziesiąty słyszę „ ej mamo, patrz na to!”. Dzięki nim odzyskuję poczucie sprawstwa – to ja rządzę swoim dniem, a nie dzień mną.
Dlaczego to działa? (Trochę nauki, żebyśmy wiedziały, że to nie czary)
Nasz mózg przy dużej liczbie zadań po prostu się przegrzewa. Badania pokazują, że małe, powtarzalne rytuały działają jak przycisk "reset" dla układu nerwowego. Obniżają kortyzol i dają sygnał: „Hej, panujesz nad tym”.
Dla mnie takim wspierającym rytuałem stała się aromaterapia. Używam wyłącznie wysokiej jakości, czystych olejków eterycznych od sprawdzonych dostawców – bez syntetycznych dodatków i przypadkowych mieszanek. Zapach działa bezpośrednio na układ limbiczny, czyli część mózgu związaną z emocjami i reakcją na stres. Dlatego odpowiednio dobrane olejki pomagają wyciszyć napięcie, uspokoić układ nerwowy i stworzyć warunki do głębszego oddechu oraz lepszej regeneracji.
Moje codzienne rytuały (takie, które faktycznie robię)
Pierwszym rytuałem jest „minuta z kubkiem”. Kiedy rano parzę kawę, nie sprawdzam maili z pracy ani powiadomień ze sklepu. Po prostu stoję, czuję zapach kawy i biorę kilka głębokich, świadomych oddechów. To jeden z niewielu momentów w ciągu dnia, kiedy niczego od siebie nie wymagam – i nikt nie wymaga niczego ode mnie.
Drugą kotwicą jest moment „przełączenia trybów”. Kiedy kończę pracę i zamykam laptopa, żeby wejść w tryb mamy, żegnam się z klawiaturą na głos: „Cześć, do jutra”. Dla mnie to symboliczne zamknięcie jednego etapu dnia i wejście w kolejny. Ten mały gest pomaga mi nie przenosić napięcia z pracy do czasu spędzanego z synem.
Wieczorem, gdy w domu w końcu zapada cisza, mam swój rytuał „czystej karty”. Wypisuję na skrawku papieru jedną rzecz, z której jestem dziś dumna jako przedsiębiorczyni, i jedną chwilę, która była dobra, czuła albo po prostu fajna z moim synem. To pomaga mi zasnąć z poczuciem, że mimo zmęczenia to był dobry dzień – a nie tylko ciąg obowiązków.
Jak znaleźć na to miejsce?
Prawda jest taka, że często nie mamy „wolnego czasu”. Mamy raczej małe luki między zadaniami. Dlatego moim sposobem nie jest dokładanie sobie kolejnego obowiązku, ale podpinanie rytuału pod coś, co i tak już robię. Wspieram się tym, co mam pod ręką: świecą aromaterapeutyczną przed snem, roll-onem w torebce, kremem do rąk przy komputerze albo dyfuzorem, który towarzyszy mi podczas pracy głębokiej.
Kiedy stoję przed drzwiami domu, nie naciskam klamki od razu. Zamykam oczy na 20 sekund, otrzepuję dłonie, jakbym zrzucała z nich ciężar całego dnia, i dopiero wtedy wchodzę do środka. To mój mały rytuał przejścia – z trybu pracy do trybu domu.
Zawsze mam pod ręką roll-on, najczęściej mój ulubiony INTENCJA. Sięgam po niego na przykład przed wejściem do przedszkola synka albo wtedy, gdy czuję, że potrzebuję wrócić do siebie przed kolejnym etapem dnia.
Przy komputerze trzymam też krem do rąk. Po zakończonym spotkaniu nakładam go i przez 20 sekund masuję dłonie. To prosty sygnał dla mózgu: „To zadanie jest skończone. Idziemy dalej”. Gdy w ciągu dnia mam zaplanowane dwie godziny na pracę głęboką, odpalam dyfuzor z mieszanką FOCUS. Właściwości zawartych w niej olejków wspierają koncentrację, pomagają wyciszyć szum bodźców i ułatwiają utrzymanie uwagi na tym, co w danej chwili jest naprawdę istotne.
Te drobne kroki sprawiły, że przestałam czuć się jak ofiara własnego grafiku. Nie potrzebuję luksusowego wyjazdu, żeby odetchnąć. Potrzebuję kilku minut, które należą tylko do mnie. Bo dopiero wtedy, gdy ja jestem osadzona w sobie, mogę być najlepszą wersją samej siebie. Moje rytuały to nie egoizm – to inwestycja w spokój całego domu. Kiedy ja „schodzę z obrotów” dzięki zapachom, oddechowi czy chwili ciszy, mój syn dostaje mamę, która jest naprawdę obecna. Nie tylko fizycznie, ale też myślami i emocjami.
Dzieci doskonale wyczuwają nasze napięcie. Gdy my jesteśmy spokojniejsze, im również łatwiej się regulować, współpracować i odnaleźć w codzienności. Co więcej, pokazuję mojemu dziecku ważną lekcję: że zdrowie psychiczne ma znaczenie. Kiedy widzi, że mama bierze głęboki oddech, zatrzymuje się na chwilę albo sięga po swój mały rytuał, uczy się, że z emocjami można pracować. Że można o siebie zadbać, zanim napięcie przejmie ster.
Tworząc miejsce na swoje rytuały, buduję dom, w którym atmosfera nie jest dziełem przypadku, ale efektem świadomego dbania o siebie nawzajem.
Zacznij od jednego wdechu. Twoja głowa Ci za to podziękuje.
Bibliografia:
- Brooks, A. W., Schroeder, J., Risen, J. L., Gino, F., Galinsky, A. D., Schweitzer, M. E., & Norton, M. I. (2016). Harvard Business School. Zobacz badanie
- National Institutes of Health (NIH).fPubMed Central. Zobacz badanie
